Het is zomer! De dagen zijn weer lang. Mensen lachen, terrasjes stromen vol en kinderen rennen door het gras. Zelfs de dieren in de wei dartelen rond of liggen lekker te slapen in de zon. Er wordt geleefd. En iedereen lijkt moeiteloos door de wereld te bewegen en zichzelf te laten zien in het lichaam dat ze hebben.
Maar voor jou voelt het anders, want luchtige kleding maakt je lichaam zichtbaar. En zichtbaarheid raakt iets ouds aan, waar je je misschien niet eens van bewust bent. Niet omdat je bang bent voor blote armen of benen, maar omdat zichtbaar zijn betekent, dat je wordt opgemerkt.
Het kan heel bedreigend voelen als jij ooit geleerd hebt, dat je wordt afgewezen als iemand je echt kent, buiten de groep valt als je jezelf bent of dat je wordt genegeerd als je jezelf uitspreekt. Een angst die bij velen onder de oppervlakte speelt. Misschien heb jij ook wel de conclusie getrokken, dat je alleen mag bestaan als je jezelf eerst corrigeert, als je perfect bent. Want dan loop je geen risico meer toch?
Als jouw systeem die dreiging oppikt in een afwijzende blik, je spiegelbeeld in een raam of een ogenschijnlijk luchtige opmerking van een kennis, kiest je lijf direct voor bescherming. Je trekt je terug, weg van dat gevoel dat te moeilijk is om toe te laten. Weg van de paniek en het gevoel niet goed genoeg te zijn. Je richt je op je uiterlijk, omdat je dat wel kunt beheersen.
Je ziet je buik, de ronding van je heupen en je zware bovenbenen en je vergelijkt jezelf gelijk met anderen. Je maakt je zorgen, dat het niet voldoet, dat je een opmerking krijgt, dat je niet binnen de lijntjes valt of je er wel bij hoort, Je uiterlijk is je houvast en jezelf inperken is de enige manier die je kent om je veilig te voelen. En zo wordt je lichaam een bron van spanning, waar schaamte zich vastzet en controle het enige lijkt wat nog werkt.
Vanaf morgen doe ik het anders
Het lijkt zo’n goed idee, maar voor je lijf is het geen neutraal voornemen. Voor je lijf is het een herhaling van een oud verhaal. Een verhaal dat herinnert aan alle keren keren dat je je buik moest inhouden om geaccepteerd te worden, aan alle momenten waarop je je honger negeerde zodat je controle voelde of aan de snoeiharde zelfkritiek, als je weer eens niet ‘sterk genoeg’ was.
Elke keer dat je besluit: ‘Nu moet het anders’, voelt je lichaam dat je niet mag zijn zoals je bent. En dat is geen kleine boodschap. Dat is een existentiële dreiging. Blijkbaar is liefde voorwaardelijk is. Je hoort er pas bij als je perfect bent.
Als je dan weer begint met lijnen of jezelf van alles ontzeggen komt je hele lijf in verzet. Je zenuwstelsel slaat alarm, je hongercentrum raakt ontregeld, je lichaam protesteert en je krijgt een eetbui, je gaat weer compenseren, je slaat maaltijden over terwijl je eigenlijk honger hebt, je bent obsessief bezig met bewegen en je voelt de dwang weer opkomen, En je bent weer terug bij af: “Wat is er toch mis met mij?”
Maar misschien is dat niet de juiste vraag. Misschien vraagt je lichaam niet om strengheid, maar om gehoord en begrepen te worden.
Je wilt je verbonden voelen, vrij om je te uiten zoals jij dat wilt, je wilt plezier maken en je dromen najagen. En op een of andere manier komt daar steeds iets tussen, voel je je geremd en onzeker.
Herstel begint hier
Wij kijken niet naar het eten. We kijken naar jou. Naar wat jouw lichaam je wil vertellen. We werken met het zenuwstelsel, met regulatie oefeningen, met paarden. We luisteren naar je, naar wat je zelf nog niet hebt kunnen zeggen.
Je hoeft niet nóg beter je best te doen. Je mag beginnen met begrijpen, waarom je doet wat je doet. En wat je lijf nodig heeft om tot rust te komen.
Je lijf zegt niet: ‘Je doet het fout’.
Je lijf zegt: ‘Ik kan het niet op deze manier.’
En dat is iets heel anders.
Eten vanuit vertrouwen, niet vanuit strijd
Wat als je eetgedrag niets zegt over jouw wilskracht, maar alles over de pijn die je nog met je meedraagt? Unburdened eating, zoals Catanzaro het noemt, gaat niet over perfect eten of een ideaal gewicht. Het gaat over loslaten wat je ooit moest dragen. Over terugkeren naar de wijsheid van je lichaam. Eten vanuit aanwezigheid, niet uit straf. Keuzes maken vanuit vertrouwen, niet vanuit angst.
Daar begint herstel. Niet bij controle, maar bij compassie. Niet bij nóg een poging, maar bij echte bedding.
Wil je dat stapje verder zetten?
In het Online Koffiehuis leer je, op jouw tempo, luisteren naar je lijf en zenuwstelsel.
Of kies voor Verhelder & Verblijf: twee dagen diepgaand werk met ons en de paarden,
niet als weer een poging, om eindelijk op adem te komen en te voelen wat er écht speelt.
